ชื่อเอนทรี่นี้ มีความหมายแน่นอน ว่าทำไมต้องตั้งมายังงี้
ก็อธิบายก่อนเลยแล้วกัน ด้วยความที่ว่าตัวผมเองดันเปิดเทอมแล้ว
ตอนแรกก็คิดว่า..ชิบเป๋ง ตูจะได้ไปงานหนังสือไหมเนี่ย
มานัดกลับหอตอนวันแรกของงานพอดี เวง -"- ได้ไปสักรอบก็บุญแล้ว
แต่กระนั้นโชคดีมาก ว่าวันอาทิตย์ที่ 12 ออกไปได้ ก็เลยออกไปโลด
แต่..!! หนังสือมันยังไม่มาเท่าไหร่ - -" ไปมา NED .. ไม่มีเรื่องใหม่เรอะ
เป็นไปได้ไง SIC..หนังสือเยินเกิน... และอื่นๆอีกมากมาย
ก็เลย..ช่างแม่ม วันเสาร์หน้า คงปล่อยกลับบ้านฟะ เลยกลับมาก่อน

..ซึ่ง ความซวยก็มาเยือนอีกรอบ คือ .. งานเข้านั่นเอง
นายทหารมอบหมายให้ไปรับบริจาคโครงการหมออ่วมใจดี...
วันเสาร์... เออวะ ยังดี ไปแค่บางคน ไม่โดนตูหรอกน่า
ที่ไหนได้...โดนเต็มๆวันเสาร์!! กรรม OTL ทำไมบัดซบงี้
แจ้งมา 1100-1600 ..เอาวะ เย็นหน่อย ค่อยไปก็ได้
พอวันศุกร์... แก้เวลาเป็น 1300-1800 เห้ยยยยย เกินไปแล้ว ToT
อะไรมันจะกลั่นแกล้งกันขนาดนี้ฟร้า โหดร้ายเกินไปจริงๆ
คิดว่าถ้าตูไม่ได้ไป จะโทรฝากแม่ให้ซื้อแทนแล้วนะเนี่ย ปัญหาคือ
จำไม่ได้ว่ามันมีอะไรมั่ง แถมถ้ามีเล่มใหม่นี่จะทำไงอีก - -"

วันนี้ เวลา 1300 ก็ไปยืนแหกปากขอรับบริจาคที่ BTS อนุสาวรีย์
เจอเหตุการณ์โวยวายใส่เล็กน้อยจากกระแสการเมือง...เซ็ง -"-
ตูไม่ได้ทำอะไรเลย แถม รพ.ร๖ ก็ช่วยเหลือเต็มที่อีกต่างหาก
จะโวยวายอะไร มองตาม้าตาเรือบ้างสิป้าเอ้ย แต่คนอื่นๆก็ดีๆกันทั้งนั้นครับ
พอถึงเวลา 1600 ... เพื่อนบอกเลิกดีกว่า... เออ เยี่ยม เยี่ยมมาก
เลยได้มาลัลล้างานหนังสือเป็นรอบที่สอง อะไรๆก็ผิดแผนทั้งนั้นเลยผม

อาจคิดว่า... แล้วมันจะเศร้าตรงไหน ? แน่นอนครับ คีย์พอยต์มันอยู่นี่
เนื่องด้วยผมเปิดเทอมแล้ว...อย่างที่บอก ถ้าเรียนทั่วไปก็ไม่เท่าไหร่
แต่นี่เรียนที่ วพม. ... พี่ยังไม่อนุญาตให้นำหนังสือนอกเข้าไปอ่าน
แถมถึงจะเอาเข้าไป เวลาจะอ่านก็แทบจะไม่มีด้วยต่างหาก
เรียนๆ สอบๆ จะอ่านหนังสือยังขี้เกียจอ่านเล้ย... จึงสรุปได้ว่า
งานหนังสือคราวนี้... แน่นอน ว่าซื้อมาเพื่อดอง... ไม่ได้อ่าน TwT
แต่ละเรื่องน่าอ่านทั้งนั้น ทำไมเป็นงี้ แถมของงานก่อนก็ยังไม่จบอีกเยอะ
เพราะต้องเข้าหอมาฝึกนี่แหละ เศร้าใจ ไม่เคยเป็นงี้มาก่อน
นอกจากพวกวรรณกรรมแล้ว การ์ตูนผมก็ไม่ได้อ่านอีกเป็นร้อยๆเล่ม
เฮ้อ... มันน่าเศร้าไหมล่ะครับ - -"

จบการบ่น มาดูหนังสือกันดีกว่า

แน่นอนว่าตัวแดงคือของ อ.แม่น้ำแดง Akagawa Jiro นั่นเอง

- อมรินทร์ -



เซนจูรี่ แหวนแห่งอัคคี

- NED -

นิดหน่อยสำหรับที่ NED ไปมาหนแรกได้มาแต่ชุมนุมนักสืบ ผิดหวังเล็กน้อย
ผมก็นั่งคิดอยู่ว่า งานก่อน ก็ไม่มีเรื่องใหม่ของ อ.Higashino Keigo มาแปลมั่งหนอ
ทั้งของ Bliss ทั้ง NED ที่เคยแปล Yogisha X no Kenshin (รัก ลวง ตาย) มาเล่ม
ผมกว้านซื้อแทบทุกเล่มที่หาได้ (นอกจาก เกมนี้ชื่อลักพากตัว TwT) ชอบมาก
อยากให้แปลออกมาเรื่อยๆ Byakuyakou ก็อยากจะอ่าน Henshin ก็น่าอ่าน
(แม้จะรู้เรื่องแล้ว) Tantei Galileo อีก ตอนนี้กระแสหนังก็แรงมาก
Yogisha ก็ได้กลายเป็นหนังภายใต้ซีรีย์นี้แล้วอีกด้วย มันยอดขนาดไหนล่ะ
มาที่ NED รอบที่สอง... เห็นแค่ Higashino Keigo ก็หยิบเลยทันที ไม่สนทั้งสิ้น
แล้วจ่ายตังค์โดยไม่รอช้า... เยี่ยมมาก - -b แต่ไม่ใช่เรื่องที่บ่นไปตะกี้ทั้งสิ้น - -"
จริงๆมันก็มีอีกเรื่อง นิยาย Death Note - Another Note - แต่ผมไม่ซื้อน่ะนะ



บันทึกคดีเด็ดชุมนุมนักสืบคอมพิวเตอร์ : รหัสลับทายาทเชอร์ล็อคโฮล์มส์ รุ่นที่ 4 (ภาคจบ)
นิ้วสีแดง by Higashino Keigo



(more)

/me เป่าฝุ่น

แค่กๆๆ ห้าเดือนผ่านไปได้ฤกษ์กลับมาเขียนบทความสักครั้ง แล้วก็ได้ข้อสรุปอะไรหลายๆอย่าง
อย่างแรกคือ ผมคงอัพเดท PV ต่อไปไม่ได้แน่นอน ชีวิตมันเปลี่ยนไปแล้ว... T_T
ช่วงนี้ก็ปิดเทอมแล้วครับ เลยกลับมาเขียนอะไรได้นิดๆหน่อยๆ แต่ยาวๆ.. ไม่ค่อยชินเลยแหะ
วก็จะมาบันทึกเสี้ยวความทรงจำที่เหลืออยู่ในสมองของการเรียนและฝึกในเทอมหนึ่ง
จะเล่าแบบเน้นๆ.. ไม่เจาะจงเข้ารายละเอียดลึก เพราะมัน... เยอะมากกกกกกกกกกกกกกกก
ห้าเดือนนี้ ห้าเดือนแสนทุกข์ ห้าเดือนที่ต้องอดทน ห้าเดือนที่ผ่านพ้นไป... รุ่นตูก็ยังไม่ได้ - -"
ชีวิตนักเรียนใหม่ของวิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า เล่าไปยังไงก็ไม่เข้าใจ เท่าลองมาเป็นด้วยตัวเอง

ป.ล. บทความนี้ ไม่ได้มีความตั้งใจให้ผู้คนมองวิทยาลัยในแง่ลบแต่ประการใด แม้มันจะเต็มไปด้วย...

- เมษายน 2551 -

เล่าเป็นเดือนๆไปเลยแล้วกันครับ จากเดือนแรก .. 21 เมษายน วันเข้าสู่รั้วอินทนิลวันแรก
เป็นการลงนามสัญญาต่างๆ ไม่มีอะไรมากมาย แล้วโชคดีที่พวกผม เป็นรุ่นแรก..
หรือโชคร้ายฟะ ไม่รู้สิ มีอะไรใหม่ๆ มาเปลี่ยนแปลงมากมายในรุ่นนี้ ไม่ว่าจะเป็น
มีการตรวจสุขภาพนักเรียนแพทย์ของวพม. อย่างเป็นทางการ ดังนั้นสามวันแรกของพวกผม
มัน... เหมือนภาพลวงตา เพราะอาจารย์(และเป็นรุ่นพี่รุ่นแรก) สั่งห้ามพวกผมออกเหงื่อเด็ดขาด
เพื่อให้ได้ผลการตรวจที่ถูกต้องแม่นยำ มีทั้งการตรวจเลือด ตรวจสมรรถภาพต่างๆ เยอะแยะ
แต่พอสามวันผ่านไป... ก็ได้ยินคำว่า "วพม. รีสอร์ต" หรืออะไรประมาณนี้ จบลงแล้ว...
จากนั้นมา.. ร่างกายพวกผมก็ติดอยู่กับพื้นดินตลอด .. เอ่อ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก นิดนึง
มีการเรียนวิชาทหารโดยครูฝึก อันนี้ครับ มันไม่ต่างอะไรกับ รด. สักเท่าไหร่เลย
เรียนท่าตรง ขวา-ซ้ายหัน เดิน วิ่ง แถวชิด บลาๆๆ ก็เรียนๆหลับๆกันทุกคน เนื่องด้วย..
มีการฝึกจากรุ่นพี่ต่อ... ตรวจผลการเรียน(?) หรือเรียกว่าอะไรให้เหมาะดี
ทั้งการกดดันจากทางกาย และ ใจ อย่างหนักหน่วง การทำโทษที่เรียกได้ว่า "ทะเลเหงื่อ"
กิจกรรมต่างๆ ที่เสียกำลังไปจนแทบสิ้น โอ.. ชีวิตตู ต่ำเตี้ยยิ่งกว่าหนอนตัวกลม

(more)

อย่างที่บางคนอาจจะทราบ หรือไม่ทราบ ไม่ก็รู้แต่ลืมไปแล้วก็ตามแต่...- -"
ผมสอบติดที่ วิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า นั่นเองครับ
โดยตอนแรก ผมก็คิดว่าจะไม่ได้มาอัพบล็อกจนถึงขนาดนี้เหมือนกันนั่นแหละ
เพราะวิทยาลัยนี้ ต้องอยู่หอประจำในรั้ววิทยาลัย แล้วก็กลับบ้านได้ช่วงศุกร์-อาทิตย์
แต่เพราะตอน ปี1 นั้น ฝากเรียนพื้นฐานที่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาตร์
ซึ่ง ยังไม่เข้าระเบียบทหารอะไรแต่ประการใด ผมก็เลยยังลัลล้า กลับบ้านทุกวัน
นั่งเล่นเน็ต ฟังเพลง อัพบล็อกได้อย่างที่เห็นกันอยู่นี่แหละครับ

แต่ ณ ปัจจุบันนี้ ผมก็จบ ปี1 แล้ว ปี2 นี้ต้องไปเรียนกันจริงๆที่วิทยาลัยครับ
โดยตอนแรกนั้นผมมีสถานะเป็น นักเรียนใหม่ เรียนรู้กฎระเบียบ ฝึกวิชาทหาร
จะไม่ได้กลับบ้าน หรือสิทธิ์ในการทำการต่างๆ สักเท่าไหร่ แน่นอน เน็ตด้วย
ผมก็เลย จะหยุดการอัพบล็อกนี้ไว้แต่เพียงเท่านี้ครับ ยังไม่รู้ว่าจะได้มาอัพอีกไหม
ยังไงก็ตาม ก็คงไม่ได้จะถี่ๆ เรื่อยๆแบบนี้แน่นอนล่ะนะ อาจมาอัพพวกประสบการณ์
สำหรับพวก PV นี้ คิดว่ายากอยู่เหมือนกันที่จะอัพ เพราะแค่จะตามโหลดผมว่ายังไม่มีเวลาเลย
เอาเป็นว่า ยังไงนับตั้งแต่วันจันทร์ที่ 21 เมษายนเป็นต้นไป ผมจะไม่อยู่ยาวเลยครับ
เพราะต้องฝึกปรับสภาพนั่นแหละนะ ช่วงนี้ยังไงก็ไม่ได้อัพแน่แน่อยู่แล้ว
ถ้ามีโอกาสกลับมาอัพได้อีกเมื่อไหร่ ก็น่าจะมาสรุปให้ฟังแนวทางบล็อกต่อไป

อาจคิด ทำไมไม่เขียนตอนวันที่ 20 ล่ะ ยังเหลืออีกวันนึงนี่นะ
ก็เพราะวันที่ 20 ผมก็ไม่ว่างครับ รุ่นพี่เรียกประชุมฟังคำชี้แจงตั้งแต่เช้า
กลับมาก็ต้องเตรียมของอะไรที่จะใช้ตอนไปอยู่ที่วิทยาลัยด้วย อาจยุ่งๆ
เลยเลือกอัพวันนี้นี่แหละ เหมาะสมสุดแล้ว ตามนี้นะครับ

ใช่ว่าที่วิทยาลัยไม่มีเน็ตให้ใช้หรอกนะ ก็มีอยู่ ไวไฟด้วยอีก
แต่คงมาอัพบ่อยๆไม่ได้ ยังแค่คาดการณ์นะครับ อย่างที่บอก
ไว้อะไรเริ่มเข้ารูปเข้ารอยแล้ว ผมจะมาเขียนอีกรอบก็แล้วกัน

ก็ขอบคุณทุกคนที่ติดตามบล็อกนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ตั้งแต่เวอร์ชั่นเก่าเก็บ ทำพัง จนถึงรูปแบบนี้
จะเคยตอบหรือไม่ตอบอะไรเลยก็ตาม (ผมแอบด่าในใจนะเออ :P)
บล็อกแนวๆ อัพ PV แบบนี้ ก็ไม่ได้มีแต่ผมที่เดียวนี่นะ
บางคนก็คงไม่ได้จะสนใจ จะมาบ่นทำบ้าอะไรฟะหมอนี่แบบนี้
ก็ตามใจจะคิดครับ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว
แค่ไม่อยากให้มันหายไปเฉยๆ เดี๋ยวงงกันว่าหายหัวไปไหน

ผมก็ขอกล่าวคำว่า "ลาก่อน" กับทุกๆคนที่อ่านเอนทรี่นี้อยู่นะครับ
ขอบคุณมากๆ อีกครั้ง สำหรับทุกข้อความที่ได้พิมพ์กันมา

จากใจ ---------- Masaka[PST] ----------